ناله ها  هر  شب   برآید   تا  سحر از نای دل

                         دل شده رسوای عشق و من شدم رسوای دل

فکر آزادی که بیرون  رفت   دیگر  از   سرم

                              تا گره  انداخت  زلف  پیچکت  در  پای  دل

مثل  مجنونم  که  عمری  سوختم  از  داغ  تو

                              کی نصیب من شود  وصل  تو ای  لیلای دل

عاقبت کار من  و تو   تا   کجا   خواهد  کشید

                               روز و شب می ترسم  از  فرجام  ناپیدای دل

توشه ام از زندگی عشق است  و  دستانی  تهی

                               گر  پذیرفته   نگردد   وای   بر   فردای  دل

مرگ شیرین تر ز یکدم  زیستن  دور از رخت

                               زندگی  معنا ندارد  بی   تو   ای   زیبای  دل

کوه  آهن  آب  خواهد  شد  اگر   یک  لحظه ای

                             در   میان   سینه ی   تنگم   نشیند   جای  دل

ساقی از روز ازل   در   سرنوشت  من  نوشت

                              خون  دل  باید  خورم  یک عمراز مینای دل

بی   تو   فریاد   سکوتم   پر  کشد از  بام  عشق

                              گوش  کن  تا  بشنوی یک لحظه ای آوای دل

ای"چکاد"عقل و دل و عمر و نگارازدست رفت

                             وای عمر  و  وای یار و وای عقل  و وای دل